boxing pushkin
Orkest De Ereprijs ism Theaterwerkplaats Generale Oost & Studio for New Music uit Moskou
Componisten: Vladimir Tarnopolski, Olga Bochikina, Nikolai Khrust, Andrey Kuligin , Alla Kesselmann en Alexei Sioumak.
Regie Andrea Boll

BOXING PUSJKIN (Een muze, de haas van de kosmonaut en het schot)
In Boxing Pushkin wordt het fenomeen Poesjkin aan de orde gesteld. Zijn leven, zijn werk en zijn invloed op de generaties na hem staat centraal. We streven er naar de fascinatie die er van zijn kameleontische persoonlijkheid en creativiteit uitgaat inzichtelijk en voelbaar te maken. Daarom worden in Boxing Pushkin drie lagen: zijn leven, zijn werk en zijn roem als transparanten over elkaar gelegd. Daardoor ontstaat er een fantastische reeks met vele dimensies. De kosmonaut en zijn haas, ontleend aan het korte verhaal van Andrej Bitow:Poesjkin’s Haas (1999), vormt de rode draad van Boxing Pushkin. De kosmonaut reist terug (2099) naar de tijd van Poesjkin, naar aanleiding van de feestelijkheden ter gelegenheid van diens 300ste geboortedag.
Hij heeft de opdracht gekregen enerzijds foto’s en geluidsopnames van Poesjkin te maken en anderzijds te verhinderen dat Poesjkin deelneemt aan de opstand van de Dekabristen en gedood zal worden; de wereld moet nog langer van zijn schrijven kunnen genieten. Daarom sleept hij een witte haas mee, want volgens het Russische bijgeloof brengt een witte haas ongeluk, vergelijkbaar met de zwarte kat bij ons. Als de bijgelovige Poesjkin onderweg naar de opstand een witte haas tegenkomt, zal hij zker omkeren.
Op zoek naar Poesjkin land de kosmonaut in het verleden, maar kan hem niet zo maar vinden en begint aan het slagen van zijn missie te twijfelen, want alles is eigelijk al verleden tijd. Hij is verzot op alles wat maar enigszins met Poesjkin te maken heeft en verschijnt in alle hoeken en gaten van het leven en werk van Poesjkin. Ondertussen doet de witte haas zijn werk, maar blijft de kosmonaut nog even om Poesjkin ook nog te redden van zijn dood in dat ene ongelukkige duel. Tevergeefs, want de geschiedenis laat zich immers niet meer herschrijven.
Naast de kosmonaut komen we gedurende het hele werk een reisleidster tegen. Zij verbeeldt het Schoone, de Russiche esthetiek en is ook Poejkins muze. Omdat ze tijdloos is, is zij als enige in staat de Russiche cultuur van commentaar te voorzien. Als commentator en tegelijkertijd als becommnetarieerde is ze overal aanwezig en meerduidig; dan duikt ze op als informant voor het publiek, dan is ze de muze van Poesjkin of een van zijn vele vrouwen.
De afzonderlijke scenes van Boxing Pushkin zijn gebaseerd op het leven Poesjkin, zijn poëzie en proza en de waardering van zijn publiek en vakgenoten. Het is de bedoeling op plezierige ne humoristische manier inzicht te leveren en grondpatronen van het werk bloot te leggen, her en der vraagtekens te plaatsen en een uitlegmodel op tafel te leggen.
Het stuk wordt gespeeld in een boksring. De boksring als zinnebeeld van de tweekamp, dat correspondeert met de speelzucht en vooral met de fatale hartstocht van Poesjkin voor duelleren. Het is de uitdrukking van een persoonlijkheid die steeds op zoek was naar de existentiele prikkel van het leven.
Zowel publiek als orkest hebben plaats rond de verhoogde boksring. De spelers en de danseressen komen op en verdwijnen weer door het publiek, dat daardoor actief bij de voorstelling wordt betrokken. Het ene moment zijn ze waarnemers van de geschiedenis, dan Westerse touristen in Rusland en vervolgens publiek bij een bokswedstrijd of gewoon toeschouwers in het theater.

Rollen / personages
Poejskin: Alle dansers / spelers kunnen Poesjkin zijn, door een tshirt met een portret van Poesjkin aan te trekken en bakkebaarden te plakken (eventueel een wandelstok, mantel en hoge hoed). Poesjkin ziet toe en schrijft , terwijl er scenes uit zijn werk uitgevoerd worden. Als een regisseur kan hij ingrijpen in de handeling, kan hij zelf participeren in het gebeuren en er ook weer uitstappen en ook anderen in zijn verhalen sturen of ze er weer uit halen.
"De dichter onderbrak zijn werk uitsluitend om te eten en even frisse lucth te happen. Hij stond vroeg op, dronk koffie en werkte tot het middageten in zijn favoriete lichaamshouding:liggend. Vervolgens nuttige hij boekweitpap of aardappelen, die de kok in de Russiche oven voor hem klaarmaakte en ging wandelen of uit rijden bijna tot aan de avond. Ondertussen werkte zijn geest natruulijk door, want hij was voortdurend bezig zijn wonderbaarlijke rijmen 'in de ruimte te vangen' "
Poesjkin eet voortdurend druiven en onderhoudt zijn lange vingernagels, drinkt liters limonade ( Nikifor de bediende brengt de limonade) en spreekt Frans. Hij is een dandy en verslaafd aan spelen. Poejskin geloofde in de vrije wil en tegelijkertijd aan lotsbepalende besluiten.

De muze en reisleidster: De enige vaste rol; actrice. Zij is de muze van Poesjkin en zijn criticaster. Ze ondervraagt hem, ze inspireert hem, hij nnemt haar als basis voor de vrouwen in zijn verhalen. Tegelijkertijd is ze de reisleidster van het publiek. Zij pendelt voortdurend tussen de verhaalkniveaus heen en weer. Als reisleidater draagt ze een uniform, en knotje in het haar en draait ze op har hakken. Als muze maakt ze haar haar los, trekt de uniformjas uit en loopt op sokken.

Kosmonaut: Gebaseerd op de wolf uit „Nu Pogodi“(Russische tekenfilm uit de jaren 60) en op MIR kosmonauten. Hij is een kettingroker en drinkt Pushkin wodka. Hij komt aan een touw uit de nok en verplaatst zich met een ‚powerriser’ (zie foto). Hij komt uit de toekomst en heeft als opdracht een mission impossible: foto en opname van de stem van Pushkin, ter gelegenheid van de viering van zijnste geboortedag (2099). Kleding: een combinatie van verleden( Russische ruimtevaartkleding) en toekomst (powerriser, hedendags technisch apparaat)

Zwarte mannen: Zij staan symbool voor macht, controle, Big brother is watching you, censuur, de vuist van de politiek, justitie, hoedrs van de orde: in het algemeen, in het verleden en nu. Ze worden niet nader gedefieerd, ze zijn er gewoon.
Het orkest is aanvankelijk gekleed in onderbroek en tshirt met pushkin portret en transformeert langzamerhand in de loop van het stuk in Zwarte mannen, door het opzetten van een donkere zonnebril en het aantrekken van een zwart pak.Dat geldt eveneens voor de danseressen/acteurs.

De haas: De haas symboliseert het lot. Rekening houdend met de zwakke harten van konijnen? wordt er afwisselend een echte en een kunsthaas opgevoerd.
Het meisje: Symbool van de onschuld. Puur en rein.
Man & vrouw in het publiek: Zij vormen de prekkbuis van het publiek. Ze beoordelen en stellen vragen. Zijn ontnuchterend direct en doorbreken de theatermagie. Ze worden als vergrootglas over de handelingen gelgegd en/of als joker gebruikt.
Overige personages (gebaseerd op het werk van Poesjkin): mannen met pijpekrulen, mannen met baarden, de bediende, doodskist bouwers
Historische personages: Napoleon, stanbeeld van Peter de Grote
Schrijvers: Charms, Gogol, onbekende schrijvers uit verschillende tijdperken
Personeel

Het Studio for New Music Ensemble uit Moskou, met een min of meer traditionele kamerorkest bezetting, is een ensemble waar orkest de ereprijs zeer succesvol mee heeft samengewerkt tijdens het eerste optreden in Tsjaikowski Conservatorium in Moskou. Het resultaat van deze inspirerende samenwerking was het werk ‘Welt voll Irrsinn’ op tekst van Kurt Switters en het ‘2de: Ins Theater’ op tekst van Ernst Jandl. Beide werken hadden als thema de idiotie van deze wereld, de dictators en de vertekende werkelijkheid.
De artistiek leider van dit ensemble Vladimir Tarnopolski – componist, hoofd van de afdeling compositie van het Tsjaikowski Conservatorium en natuurlijk componist – hebben wij vervolgens met dit idee benaderd.
In het gesprek met Tarnopolski, Igor Dronow – de dirigent – en Evgenia van de organisatie in Moskou leverde het voorstel de volgende reactie op:
Een grote zucht.. Poesjkin of all people… Geen idee, geen verborgen innerlijke drang… alleen maar ontzettend veel materiaal en kunstenaars die zijn werk al onder handen hadden genomen. Tevens een nationale kunstenaar, overal aanwezig en zeer geliefd en overbekend…
Toch kwam de inspiratie op gang en ontstond er een team van componisten onder leiding van Tarnopolski met voldoende samenhang om mee verder te gaan.
Ondertussen ontstond in Nederland het idee om theaterwerkplaats Generale Oost bij deze productie te betrekken. De directeur – Dorine Cremers – bleek zeer geïnteresseerd en is nu samen met orkest de ereprijs op zoek naar een Nederlandse regisseur/choreograaf, die de voorstelling vorm gaat geven. Het eerste gesprek met Andrea Boll van het Hans Hof Ensemble is inmiddels geweest en zij heeft toegezegd.