emre sihan kaleli: Il voto del I'innocenza | [N.12] five love songs

Uitgevoerd door Modelo62 o.l.v. Ezequiel Menalled met live visuals van Yolanda Uriz

Il voto dell'innocenza
Het stuk is vernoemd naar de gelijknamige sculptuur van de Italiaanse beeldhouwer Lorenzo Bartolini (1777-1850). Het bevat een aantal herhalingen van een eenvoudige melodielijn. Het enige doel is om gelijksoortige toonhoogten en klankkleuren op interessante manieren met elkaar te verbinden.

[N.12] Five Love Songs Dit stuk beoogt om de muzikale elementen die zich op de voorgrond en achtergrond bevinden in verschillende relaties tot elkaar te plaatsen. Twee, drie of meer lagen zijn gelijktijdig hoorbaar en ontwikkelen zich op verschillende snelheden. Het oor neemt onmiddellijk waar of een laag primair is (op de voorgrond) dan wel secundair (op de achtergrond). Het idee is om de rangorde tussen de elementen voortdurend te veranderen. De lagen worden niet slechts op elkaar gestapeld maar gaan de confrontatie aan. Daarbij lijken hun kenmerken vaak onverenigbaar – alsof ze wezenlijk van karakter verschillen. Concepten wringen. Formeel contrasteert met flexibel, mechanisch met organisch, hogere toonhoogtes met hardere tonen, trucjes met serieuze muzikale ideeën. Enzovoort. Het streven is naar doorlopende conflicten en spanningsvelden. De compositie is beïnvloed door de verhalen van Jorge Luis Borges, de muziek van Bent Sørensen en gesprekken met Emil Tan Erten over harmonieleer.

www.modelo62.com

Emre Sihan Kaleli is een Turkse componist. Hij studeerde compositie aan het Staatsconservatorium van Oezbekistan (2010) en voltooide de masteropleiding aan het Conservatorium van Amsterdam (2012). Belangrijke docenten en begeleiders waren Richard Ayres, Willem Jeths, Joël Bons, Peter Adriaansz en Wim Henderickx. Emre had de kans om nauw samen te werken met het Omnibus Ensemble (Oezbekistan), het Convergence Ensemble (Georgië) en het Nieuw Ensemble (Nederland). Dit was van grote invloed op zijn artistieke ontwikkeling. Van 2012 tot 2014 assisteerde hij de artistiek leider van het Nieuw Ensemble. Hij kreeg een eervolle vermelding tijdens de Gaudeamus Muziekweek 2013 en werd geselecteerd als artist in residence bij Gargonza. Momenteel is hij bezig met een project in samenwerking met Ensemble Modelo62. Tegelijkertijd volgt hij een postacademische studie aan de Kunsthogeschool te Graz (Austria) onder begeleiding van Beat Furrer.
salvatore sciarrino: esplorazione del bianco II

Uitgevoerd door Modelo62 o.l.v. Ezequiel Menalled

"Signs, primary movements of a hand on paper. The formulation of a space is a simple gesture, but everything in our inner being travels to and from the unknown. White contains secrets that at first glance it does not reveal. Perhaps it would be possible to achieve a level of sensitivity where every perception would wound. Within it, opposites are reconciled, like our meditations on life and death. Refining, the surrounding sound comes to the surface, and within us is silence. Innumerable therefore are the shades of white, as infinite as degrees of shadow. Like the memory of an original bolt of lightning, the difference between light and darkness does not exist anymore: indeed, in the wave of light there is a trail of darkness. The exploration of white represents immersion in blindness, a blindness so subtle as to dazzle". Salvatore Sciarrino

www.modelo62.com
raphaël cendo – graphein for ensemble

Uitgevoerd door Modelo62 o.l.v. Ezequiel Menalled

"Dit stuk is een vervolg op Carbone en Substance, twee partituren waarin de verzadiging tot het uiterste is gecomprimeerd. Graphein weerspiegelt meer dan 10 jaar onderzoek naar complex geluid. De titel verwijst naar de geschreven en andere symbolen die de gestiek en de toonkleuren van het stuk aangeven. Maar Graphein refereert ook aan de problemen waar ik me tot nu toe het hoofd over heb gebroken: een volledig loszingen van timbre en beweging en de gevolgen die dit heeft op het gebied van energie, voor de zeggenschap over de interpretatie en in verband met het muzikale conceptuele denken, dat niet bedoeld is om technische vermogens te étaleren maar als een streven naar transcendentie. Verzadiging als de weerslag van tedere en absolute schittering.

In dit opzicht moet Graphein beluisterd worden als het eindpunt van een beginfase, die gaat over oriëntatie en onderzoek. Tevens is het stuk de voorbode van een toekomstig muziekwerk dat zal gaan over glans en iriserend geluid. Graphein is opgedragen aan Yan Maresz, vriend, steun en toeverlaat, betrouwbare gesprekspartner en tevens aan Dal Niente een medereiziger die gewaagd heeft zich bloot te stellen aan dit vreemde fenomeen op het raakvlak van twee werelden, ergens tussen schemering en wedergeboorte in."

Ezequiel Menalled, dirigent | Gemma Tripiana Muñoz, fluiten | Jorge López García, klarinet | Enric Sans i Morera, klarinet | Justin Christensen, trompet | Santiago Lascurain, gitaar | Teodora Stepančić, piano | Klára Andrlová, percussie | Rebecca Huber, viool | Jan Willem Troost, cello | Vasilis Stefanopoulos, contrabas
www.modelo62.com
joseph puglia | het berio project
De kennismaking met de muziek van Luciano Berio was voor mij een openbaring. De Sequenzas, Folk Songs, Visage, Rendering, klonken allemaal zo persoonlijk, expressief en vooral zo totaal verschillend dat als ik niet had geweten dat ze van Berio waren ik zonder meer had geloofd dat ze door verschillende componisten waren geschreven. De eerste keer dat ik op Juillard de Sequenza voor viool studeerde, was dat niet alleen een persoonlijke uitdaging (zou ik dit schijnbaar onspeelbare stuk überhaupt wel onder de knie krijgen?), het opende ook de deur naar veel andere twintigste- en eenentwintigste-eeuwse componisten.

In de jaren daarna heb ik veel tijd gestoken in het spelen en bestuderen van Berio's muziek, als solist, maar ook als kamermusicus. Dit mondt nu uit in een Berio-project in drie delen: een cd-opname van zijn vioolmuziek, een serie workshops waarin ik speel en lesgeef, en een speciale "bonus"-opname van de Duetten voor twee violen.
Wat we met die heropname willen laten horen is een reeks interpretaties die net zo gevarieerd is als de stijlen van Berio's composities. Met dit project hoop ik luisteraars en jonge musici even enthousiast te maken voor de muziek van Berio als ik zelf ben. Het zou fantastisch zijn als de luisteraars net als ik gegrepen worden door de muziek van deze grote componist en meer willen horen van Berio, zijn tijdgenoten en zijn navolgers.
De cd bevat de volgende stukken: Sequenza VIII voor viool, Corale op Sequenza VIII voor soloviool, strijkers en twee hoorns, Due Pezzi voor viool en piano en de 34 Duetten voor twee violen. Hij wordt in het seizoen 2015/2016 uitgebracht door Attacca in de serie Ladder of Escape.

Over de Duetten voor twee violen schrijft Berio: "Sommige Duetten kunnen worden gespeeld door beginners, andere door meer gevorderde leerlingen samen met hun docenten. Als de Duetten worden gespeeld voor publiek, is het aan te bevelen om een groot aantal musici bij elkaar te brengen, van verschillende leeftijden en niveaus."

De manier waarop beginnende violisten deze stukken spelen is onlosmakelijk verbonden met de composities. Ze verdienen het om in die geest te worden opgenomen. De eenvoudigste Duetten zullen het beste klinken als ze precies zo worden gespeeld als Berio het bedoelde: door jonge leerlingen op kinderviolen. Ik kies er dan ook voor om de 34 Duetten op te nemen met veel verschillende violisten: vioolleerlingen van alle leeftijden, collega's, vrienden en een aantal van mijn eigen voormalige docenten.

De Due Pezzi neem ik op met Ellen Corver, een goede vriendin en al jarenlang een bron van muzikale inspiratie. De Corale speel ik op onomwonden darmsnaren, met de Nieuwe Philharmonie Utrecht onder leiding van Johannes Leertouwer. De eerste keer dat ik voor publiek speelde op darmsnaren was ook samen met het NPU. De Corale vraagt niet speciaal om darmsnaren, maar Johannes en ik denken dat we zo een interessante uitbreiding van het kleurenpalet krijgen, in de geest van Berio die zelf ook altijd op zoek was naar nieuwe klanken. Omdat de solopartij in de Corale voor de viool een vrijwel exacte kopie is van de Sequenza, trachten we in de beide opnames op compleet verschillende wijzen de grenzen van de klankkleur te verkennen.